Jak pisać lepiej? Zmora przymiotników

Siedzisz na kanapie z przyjaciółką, która właśnie się zakochała. Bach, stało się! Tylko tyle zdążyła Ci powiedzieć przez telefon, bo straciła zasięg.
Za to teraz sadowisz się wygodnie wśród poduszek, upijasz łyk czerwonego wytrawnego i żądasz:
– Opowiadaj!
– No więc… – przyjaciółka buduje napięcie głębokim wdechem. – Poznaliśmy się w małym kameralnym schronisku, takim z obdrapanymi metalowymi starymi piętrowymi łóżkami i wytartym linoleum w kolorze brudnej zieleni. Zobaczyłam Daniela po raz pierwszy, gdy wkroczył powoli do jadalni objuczony wielkim niebieskim plecakiem. Zwróciłam akurat na niego uwagę, bo na butach naniósł do czystej sali mokre błoto prosto ze szlaku.
Założę się, że w tym miejscu poprawiasz poduszkę i upijasz łyk wina. Bo co Cię obchodzi, czy błoto na butach Adonisa było mokre? Zresztą jakie może być błoto? Błoto to błoto.
– No i? – zachęcasz przyjaciółkę do dalszych zwierzeń.
– No i ochrzaniłam go za to błoto, bo przecież na drewnianych drzwiach schroniska wisi prostokątna kartka z wielkim napisem czerwonymi literami, żeby nie wchodzić do środka w butach.
– Mhm – podkładasz sobie poduszkę pod łokieć.
– No więc zaczerwienił się i przeprosił. Wrócił grzecznie do ciasnego przedsionka i zdjął te zabłocone buty. Miał takie śmieszne skarpetki w pingwiny. A potem spotkaliśmy się przy kolacji.
Ożywiasz się w oczekiwaniu na finał.
– I…?
– Opowiadał mi, że się zgubił w Błędnych Skałach, bo dotarł tam prawie o zmroku, gdy słońce muskało szczyty gór ostatnimi promieniami. Ścieżki przykrył zmrożony śnieg, więc zapuścił się między wielkie omszałe oblodzone głazy i…

Czujesz własne znudzenie? Idę o zakład, że tak.